MediaCultuur

Erwin Olaf's video Le Dernier Cri maakt gebruik van een soort hyperrealisme dat kenmerkend is voor een groot deel van zijn fotowerk. In deze video worden de grenzen van het gladde realisme van Hollywoodfilms tot het uiterste gedreven, waardoor het werk een absurd karakter krijgt. De camera beweegt in een lange, continue beweging door een huis, lijkt bijna te zweven. Parijs, printemps 2019, luidt de ondertitel. De sfeer in het huis is verstikkend - ondanks de ruimtelijkheid en de breekbare lentegeluiden die in het begin even zijn te horen. Bouwstijl en inrichting doen denken aan de 'huiselijke' variant van het modernisme, dat populair was in de jaren 1950 en 1960. Alles is stijlvol ontworpen en ingericht in grijs-bruin tinten. Er is niemand te zien, maar de gedempte geluiden van buiten worden overstemd door een onheilspellende zoemen. Tati ontmoet David Lynch. We horen de ouderwetse ding-dong van een deurbel.
Duur: 3'31"
(Bron: Esma Moukhtar)