MediaCultuur

De titel Public Scenes is ironisch, in zoverre dat het merendeel van de scenes simpele huiselijke en geen openbare taferelen verbeelden. Een etentje in een rijtjeshuis bijvoorbeeld, of een gezin dat de middag ‘ontspannen’ luierend doorbrengt. De latente emotionele spanningen net voelbaar, en niet rechtstreeks te duiden. Het lijkt of de opnameapparatuur de ongrijpbare onderstromen oppikt en onder de aandacht van het publiek brengt. Toch blijft het moeilijk te bepalen wat we precies zien, omdat het niet ondenkbaar is dat de camera fungeert als katalysator. Het is de vraag of we werkelijk een glimp opvangen van de innerlijke 'waarheid' van deze mensen. Misschien zijn ze gewoon slecht op hun gemak vanwege de camera. Een werk van de Zwitserse kunstenaar Hanspeter Ammann vol voorgestructureerde dubbelzinnigheden, waarin het vermogen van de camera om agressie op te wekken wordt getoetst. (tekst:Peter Matthews)
Duur: 22 minuten