MediaCultuur

Cindy Sherman maakt zelfportretten en geënsceneerde fotografie in zwart -wit en kleur. Sherman roept vragen op over echtheid en natbootsing, identiteit en identificatie. Shermen is zelf model en beeldt allerlei stereotiepe vrouwbeelden uit, in stijl, pose, mimiiek en stemming. De zelfportretten zijn afgeleid van beelden, gevormd door de (massa)media. Alles wat ze doet, doet ergens aan denken. Ze verwijst naar films, modefotografie, een vaag bekend schilderij, pornografische afbeeldingen of een journalistiek misdaadverslag. Ze is gefascineerd door clichés en de manipulatieve codes van de afbeelding die ze tracht te ontcijferen. Sherman gebruikt voor haar transformaties en parodieën schmink, decors, rekwisieten, lichteffecten, kleding, plastic hulpstukken en accessoires en hulpstukken.
De opname (unititled, film stills, 1977-1980) uit het Stedelijk Museum toont een vrouw in ouderwetse, elegante kleding die met de kraag omhoog ’s nachts door een straat loopt. Ze kijkt naar links en haar mond is geopend. Er is nauwelijks straatverlichting te zien en toch is de voorkant van de vrouw fel belicht. De foto is gebaseerd op personages uit zwart-witfilms uit de jaren vijftig.
Verder lezen: Franel, D. (ed.), Cindy Sherman, The Complete Untitled Film Stills, New York, 2003 Blotkamp, C., Leporello: een reis door de collectie, 1874-2004, Amsterdam 2005 Hulshoff Pol, R. (samenst.), Eerste hulp bij fotografie, Amsterdam 2007; website kunstenaar;