Life is a game > Bronnen | Lessen

Lessen > Life is a game > Bronnen

Life is a game

Run Motherfucker Run

Marnix de Nijs, 2004
Je hebt vroeg in de ochtend een feestje verlaten en je bent in een getransformeerde stad. Je begint te rennen...
Run Motherfucker Run is een interactieve installatie van de kunstenaar Marnix de Nijs waarin iedereen met een goede conditie zijn geluk kan beproeven in een stad met lege straten, verlaten kruispunten, onheilspellende steegjes en onverwachte obstakels. De afstand die je rent op de loopband leg je ook af in de virtuele wereld op je scherm. De snelheid waarmee je loopt en de richting die je opgaat bepalen hoe de film verder verloopt. Een film die een combinatie is van een achtervolgingsthriller en een horrorfilm.
(bron en verder lezen: website kunstenaar); gegevens kunstwerk: V2.nl
Aflevering over computerspellen

Kunstlicht (NOT), 2004

Televisieuitzending op Teleblik met foto van de lancering van het computerspel 'Spacewar' in 1962. Interviews hierover met: Jorrit Meijer, fanatiek speler van multiplayer spelletjes waarin verschillende spelers met elkaar samenwerken of tegen elkaar strijden;
Aandacht voor: -de geschiedenis van computerspellen; -de verhaallijnen, hoofdpersonen en vormgeving van moderne computerspellen; -de relatie tussen mens en computer; -computerspelletjes waarbij de fysieke handelingen van de speler een belangrijke rol spelen.
Duur:14:57
Teleblik nummer:37739
Omroep:NOT
Uitzenddatum:22 december 2004
Inlog: Mediacultuur; wachtwoord: teleblik0809
Elvis

Brody Condon – Karma Physics , 2004

De kunstenaar Brody Condon werd bekend toen hij in 2003 met een groep studenten aan de Universiteit van California (San Diego) de game 9/11 Survivor maakte. Het uitgangspunt van deze game is dat de speler, opgesloten in een wolkenkrabber, moet zien te ontsnappen aan het inferno. Door het samen laten komen van fictie en realiteit overschreed hij voor veel Amerikanen een grens.
In het werk Karma Physics > Elvis verwijst hij wederom naar de bewegingen die in games gebruikt worden. Te zien is een zwevende Elvis Presley die in slow motion door de ruimte zweeft en krampachtige bewegingen maakt. Die bewegingen zijn afkomstig uit games en worden gebruikt wanneer de hoofdpersoon sterft. Toegepast op de Elvis-figuur doen de bewegingen eerder denken aan een vreemd soort dans. Zie: tmpspace.com
R. Hulshoff Pol, Eerste hulp bij video, Amsterdam, Stedelijk Museum, 2007 p. 123
Painstation

Volker Morawe & Tillmann Reiff, 2001

Met de speelautomaat PainStation brengen Tilman Reiff en Volker Morawe de fysieke component terug in het computerspel. PainStation is een modern alternatief voor het negentiende-eeuwse duel en leert spelers samen om te gaan met een pijnlijke ervaring.

PainStation baseert zich op het oude vertrouwde balkjes-tennisspel Pong, met het verschil dat het missen van de bal echt pijn doet. De linkerhand van de spelers rust gedurende het spel op een sensorveld, de Pain Execution Unit (PEU), en wordt gekweld met extreme hitte, elektrische schokken en zweepslagen. De speler die als eerste zijn hand wegtrekt, heeft verloren. Deze pijnlijke spelervaringen, die tegenstanders mogelijk nog missen, worden opgeslagen in het lichaam en conditioneren de spelers een volgende nederlaag te voorkomen.

Aanvankelijk is het balletje gemakkelijk heen en weer te slaan. Maar dan mist één van de spelers en verschijnen er aan beide zijden van het veld Pain-Inflictor-Symbols, voor de verschillende soorten straf. Raakt het balletje vervolgens zo'n symbool dan worden beide spelers fysiek gestraft. De spanning stijgt, het balletje beweegt sneller en de pijn wordt heviger.